gelders dagblad
Leerrijk optreden Kabouter Pierelier in Bezoekerscentrum Veluwezoom
Kabouters bestaan wel degelijk
door MARK SNIJDERS
RHEDEN • Ongeveer veertig open mondjes luisterden zaterdag aandachtig naar een boeiende kabouter. Deze trad op in bezoekerscentrum Veluwezoom in Rheden voor kinderen van drie tot en met zes jaar. Theater Kabouter Pierelier is één van de vele kinderactiviteiten die maandelijks georganiseerd worden door het bezoekerscentrum.
De kinderen zijn in een halve cirkel om de kabouter heen gezeten. Bij het raam staat een grote rieten koffer met gesloten deksel. Een tiental ogen kan deze koffer niet loslaten. Het liefst zouden ze door het gevlochten riet heen willen kijken om er achter te komen wat de inhoud is. „Kennen jullie het liedje op een grote paddestoel?”, vraagt kabouter Pierelier. De kleuters hebben net kennisgemaakt met dezeboombewoneren aarzelen nog. Sommigen geven een geluidloos antwoord door met hun hoofdjes te schudden. „Zullen we het dan samen eens zingen”, vervolgt hij. De eerste zin is hij genoodzaakt alleen te zingen, maar al spoedig klinkt er een gemotiveerd kleuterkoor.
Paddestoel
Naast de koffer staat een grote van stof gemaakte paddestoel. De bolling aan de bovenkant en het rood I met de witte stippen zorgen er-, voor dat er geen twijfel kan ontstaan over het voorwerp. Heel voorzichtig neemt Pierelier plaats op deze passende zetel. „Heel langzaam, anders breekt ie, jullie moeten roepen als hij gaat buigen”, betrekt hij de kinderen in deze gebeurtenis. Een klein meisje met statige staartjes houdt angstvallig de handen voor haar oren. Hoog gegil geeft aan hoe ondraaglijk de spanning is voor de kleuters. Wanneer de kabouter met gekreun en een diepe zucht heeft plaatsgenomen halen de meelevende kinderen opgelucht adem. Ze lachen en enkele maken een klein sprongetje in de lucht, allemaal zijn ze blij dat het goed is afgelopen. „Dit moeten jullie dus nooit doen in het bos. Ook niet plukken hoor, anders gaan de paddestoelen dood en dat komt niet meer goed” luidt het pedagogische commentaar van de rode puntmuts. De voorstelling heeft tot doel de kinderen op een speelse manier te confronteren met de natuur. Tevens de noodzaak om hier bewust en voorzichtig mee om te gaan. Zo vertelt de wijze kabouter dat je geen bladeren van bomen moet afplukken en niet te veel lawaai moet maken, anders schrikken de dieren. Alleen in het bos wandelen raadt hij ook af. Hiermee doelt hij niet op het gevaar van een toevallige ontmoeting met een kabouter. Naast een goede spreekvaardigheid kan Pierelier ook beschikken over betoverende muzikale kwaliteiten. Moeiteloos bespeelt hij panfluit, accordeon en diverse andere instrumenten. “Weet je, hoe kabouters elkaar herkenn?”, vraagt Pierelier met raadselachtige stem. Hij vervolgt direct, wetend dat het antwoord niet eenvoudig te raden is. „Aan dit wijsje”. Op een klein bol fluitje blaast hij geroutineerd een kort melodietje. De kleuters stralen wanneer hij hun vertelt dat ze nu altijd zullen weten of er een kabouter in de buurt is.
Kabouter Pierelier beschikt over nog een bijzondere eigenschap. Plotseling begint hij namelijk luidkeels te jodelen. Enkele kleuters schrikken heftig van deze vocale uitbarsting en duiken ineen. Het harde gelach van de bosbewoner blijkt de juiste benadering en doet de schrik weer vergeten. Op de tweede jodel zijn de kinderen voorbereid en verbazen zich alleen nog over de plotseling in slaap gevallen Pierelier. „Wakker worden”, fluistert een jongetje dat voor aan zit. Dit geeft de anderen ook moed. „Wakker worden”, schreeuwen ze nu gezamenlijk. De drempel is genomen en heftig wordt er aan de benen van de kabouter getrokken. Na uitgebreid afscheid nemen, verdwijnt kabouterPierelier over het grindpad richting het bos. De kinderen verdrukken elkaar bijna om nog een laatse uitzwaai te kunnen geven aan de favoriete kleinlaarzige rode puntmuts.
Pedagoog
Kabouter Pierelier is in werkelijkheid Peter Freisen. In het dagelijks leven heeft hij de puntmuts in de kast liggen en oefent hij zijn vak als pedagoog uit. Freisen: „Deze optredens geven me veel plezier. Bovendien vind ik het belangrijk dat deze spelvormen gebruikt worden.” De pedagoogreist door heel Nederland om les te geven aan aankomende leer
krachten over theaterspel met kinderen.
Verschenen in: Gelders Dagblad, 22 augustus 1994